روشناس هستی ازآیینه اشکیم و بس

چهره آیینه ها را غازه خاکستر بود

آنقدر رفعت ندارد پایه ارباب قال

واعظان را اوج عزت تا سر منبر بود

نیستی جوشد ز شبنم گر نه چشم تر بود

ره ندارد سرکشی در طینت صاحبدلان

می زند موج رضا آبی که در گوهر بود