این زمین و آسمان هنگامه شور است و بس

نیستی جوشد ز شبنم گر نه چشم تر بود

ره ندارد سرکشی در طینت صاحبدلان

می زند موج رضا آبی که در گوهر بود

گر بود آسودگی ، در عالم دیگر بود

عاشقان پر بی کس اند، از درد نومیدی مپرس

حلقه را از شوخ چشمی ، جا برون در بود