حیرت کفیل یکمژه تمهید خواب نیست

مینا شکسته آنچه به دل بست سنگ بود

زنجیر ما چو زلف بتان ماند بی صدا

از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود

آینه داغ سایه دیوار زنگ بود

آهی نکرد گل که دمی از خودم نبرد

رنگ شکسته ام پر چندین خدنگ بود