آهی نکرد گل که دمی از خودم نبرد

از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود

حیرت کفیل یکمژه تمهید خواب نیست

آینه داغ سایه دیوار زنگ بود

رنگ شکسته ام پر چندین خدنگ بود

بیدل به جیب خویش فرو برد حیرتم

چشم به هم نیامده کام نهنگ بود