بیدل به جیب خویش فرو برد حیرتم

آینه داغ سایه دیوار زنگ بود

آهی نکرد گل که دمی از خودم نبرد

رنگ شکسته ام پر چندین خدنگ بود

چشم به هم نیامده کام نهنگ بود