برهوا چون نکهت گل آشیان رنگ بود

شب که از جوش خیالت بزم گلشن تنگ بود

بعد ازبن از سایه باید دید عرض آفتاب

تا تغافل داشت حسن آیینه ما زنگ بود

کس نمی گردد حریف منع از خود رفتگان