تا تغافل داشت حسن آیینه ما زنگ بود

شب که از جوش خیالت بزم گلشن تنگ بود

برهوا چون نکهت گل آشیان رنگ بود

بعد ازبن از سایه باید دید عرض آفتاب

کس نمی گردد حریف منع از خود رفتگان

غنچه هم عمری به ضبط دامن دل چنگ بود

نوحه توفان کرد هرجا نغمه سرکردیم ما