هر بن مویم به پیری آشیان ناله ای ست

پیش ازبنم قلقل آوازشکست سنگ بود

ناتوانی برنیاورد از طلسم حیرتم

همچو موج گوهرم یک گام صد فرسنگ بود

یک سر و چندین گریبان نغمه این چنگ بود

بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود