بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

همچو موج گوهرم یک گام صد فرسنگ بود

هر بن مویم به پیری آشیان ناله ای ست

یک سر و چندین گریبان نغمه این چنگ بود

رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود

شب بهاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش

صبح بیدل درکنارم یک گلستان رنگ بود