رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود

هر بن مویم به پیری آشیان ناله ای ست

یک سر و چندین گریبان نغمه این چنگ بود

بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

شب بهاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش

صبح بیدل درکنارم یک گلستان رنگ بود