شب بهاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش

یک سر و چندین گریبان نغمه این چنگ بود

بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود

صبح بیدل درکنارم یک گلستان رنگ بود