هرکجا فال شکفتن زد بهار غنچه اش

کاروان ما نگاه واپسین دنبال بود

خلق را در تیرباران هجوم احتیاج

آبرو تا بود وقف چشمه غربال بود

صبح از ایجاد تبسم چین روی زال بود

بی نصیبان چشم درگرد دو رنگی باختند

ورنه حسنش را سواد هردو عالم خال بود