خوش نگاهی از حیا چشمی به خاک افکنده بود

صورت آیینه جز مستقبل تمثال نیست

بی تکلف رفته ما بود اگر آینده بود

نرگسستانهاست گلجوش از غبار این چمن

بر سر فرهاد تا محشر قیامت می کند

تیشه ای کز بی تمیزی روی شیرین کنده بود

عالمی زین انجمن در خود نفس دزدید و رفت