بر سر فرهاد تا محشر قیامت می کند

بی تکلف رفته ما بود اگر آینده بود

نرگسستانهاست گلجوش از غبار این چمن

خوش نگاهی از حیا چشمی به خاک افکنده بود

تیشه ای کز بی تمیزی روی شیرین کنده بود

عالمی زین انجمن در خود نفس دزدید و رفت

تا کجا بوی چراغ زندگانی گنده بود