تا کجا بوی چراغ زندگانی گنده بود

بر سر فرهاد تا محشر قیامت می کند

تیشه ای کز بی تمیزی روی شیرین کنده بود

عالمی زین انجمن در خود نفس دزدید و رفت

مستی و مخموری این بزم بی تغییر نیست

باده تا بوده است یکسر رنگ گرداننده بود

نه فلک دیدیم و نگرفتیم ایراد دویی