مستی و مخموری این بزم بی تغییر نیست

تیشه ای کز بی تمیزی روی شیرین کنده بود

عالمی زین انجمن در خود نفس دزدید و رفت

تا کجا بوی چراغ زندگانی گنده بود

باده تا بوده است یکسر رنگ گرداننده بود

نه فلک دیدیم و نگرفتیم ایراد دویی

از دم یک شیشه گر این شیشه ها آکنده بود