کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود

چشم لطف از سخت رویان داشتن بی دانشی ست

سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود

دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی

مفت سامان ادب کز جلوه غافل می روبم

چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود

هرکجا رفتیم سیر خلوت دل داشتیم