مفت سامان ادب کز جلوه غافل می روبم

سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود

دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی

کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود

چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود

هرکجا رفتیم سیر خلوت دل داشتیم

بیدل آ غوش فلک هم روزنی زین خانه بود