سر خط پیشانی ما را مداد از سایه بود

محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود

یک نفس با مهلتی سودا نکردیم آه عمر

این حباب بی سر وپا پرتنک سرمایه بود

مایه بالیدن ما پهلوی خود خوردنست