یک نفس با مهلتی سودا نکردیم آه عمر

محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود

سر خط پیشانی ما را مداد از سایه بود

این حباب بی سر وپا پرتنک سرمایه بود

مایه بالیدن ما پهلوی خود خوردنست

درگداز استخوان شمع شیر دایه بود