دل رنگ امیدی ندمانیدکه نشکست

لبریز خیال توگداز جگری بود

افسوس که دامان هوایی نگرفتیم

خاکستر ما قابل عرض سحری بود

عبرتکده ام کارگه شیشه گری بود

چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم

خضرره ما لغزش بی پا و سری بود