تا دیده نمی داشت ز ما هم اثری بود

دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد

دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود

بی چشم تر اجزای فناییم چو شبنم

دل خاک شد و عافیتی نذر هوس کرد

این اخگر واسوخته بالین پری بود

نیک و بد عالم همه عنقاصفتانند