قد خمیده پل آب زندگانی بود

ز ناتوانی شبهای انتظار مپرس

نفس کشیدن من بی تو شخ کمانی بود

گذشتم از سر هستی به همت پیری

به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد

چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود

خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت