به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد

نفس کشیدن من بی تو شخ کمانی بود

گذشتم از سر هستی به همت پیری

قد خمیده پل آب زندگانی بود

چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود

خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود