چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود

گذشتم از سر هستی به همت پیری

قد خمیده پل آب زندگانی بود

به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد

خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود

من از فسرده دلی نقش پا شدم ورنه