که صد کتاب سخن محو بیزبانی بود

طراوت گل اظهار شبنمی می خواست

ز خجلت آب نگشتن چه زندگانی بود

علم به هرزه درایی شدیم ازین غافل

تلاش موج درتن بحر هیچ پیش نرفت

گهر دمیدن ما پاس بیکرانی بود

جهان گذرگه آیینه است و ما نفسیم