عالم همه راضی ست به این دردسر از خود

هیهات به صد دشت و در از وهم دویدیم

اما نرسیدیم به گرد اثر از خود

گرتا به ابد در غم اسباب بمیرد

افتاد به گردن ، غم پیری ، چه توان کرد

زبن حلقه هم افسوس نرفتم بدر ازخود

سیر سر زانو هم از افسون جنون بود