چون سرت افتاد پیش نوبت پا می رود

قافله عجز و باز حکم به هر سو بتاز

عالم واماندگی ست آبله ها می رود

سجده نمی خواهدت زحمت جهد قدم

زبن همه باغ و بهاردست بهم سوده گیر

فرصت رنگ حنا از کف ما می رود

در چمن اعتبارگر همه سیر دل است