در چمن اعتبارگر همه سیر دل است

چون سرت افتاد پیش نوبت پا می رود

زبن همه باغ و بهاردست بهم سوده گیر

فرصت رنگ حنا از کف ما می رود

چشم نخواهی گشود عرض حیا می رود

هرزه خرام است و هم بیهده تازست فکر

هیچ کس آگاه نیست آمده یا می رود