هرزه خرام است و هم بیهده تازست فکر

فرصت رنگ حنا از کف ما می رود

در چمن اعتبارگر همه سیر دل است

چشم نخواهی گشود عرض حیا می رود

هیچ کس آگاه نیست آمده یا می رود

موسم ییری رسید آنهمه بر خود مبال

روزبه فصل شتا غنچه قبا می رود