با دامن تو هرکه نپیوست می رود

آسودگی چو ریگ روانم چه ممکن است

پای طلب گر آبله هم بست می رود

خواهی به سیر لاله و خواهی به گشت گل

اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست

بیتاب آن غبار که ننشست می رود

بیکار نیست دور خرابات زندگی