هرکس ز خویش تا تا نفسی هست می رود

اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست

بیتاب آن غبار که ننشست می رود

بیکار نیست دور خرابات زندگی

تا کی به گفتگو شمری فرصتی که نیست

ای بی نصیب ماهی ات از شست می رود

بیدل دگر تظلم حرمان کجا برم