از گشایش دست می شوید گره چون تر شود

عزت ترک تجمل ازکرم افزونترست

سر به گردون می فرازد نخل چون بی بر شود

گوهر ما را همان شرم است زندان ابد

تن پرستان هم مقیم آشیان معنی اند

مرغ اگر در تنگنای بیضه صاحب پر شود

تیغ موجی برسرت ننوشت تعمیر محیط