پهلوی ما ناتوانان تا کجا لاغر شود

در گلستانی که رنگ نقش پایت ریختند

بال طاووس از خجالت حلقه ساز در شود

عالمی از خود تهی کردیم و کاهش ها به جاست

یک دو ساعت بیش نتوان داد عرض اعتبار

قطره ما ژاله می بندد اگر گوهر شود

مقصدم چون شمع از این محفل سجود نیستی ست