توان شد آینه بحر عافیت چو حباب

د ل آب گردد و جام جهان نما نشود

برون سایه گل خوابگاه شبنم نیست

سرم به پای بتان خاک شد چرا نشود

اگر غبار نفس سد راه ما نشود

مرا ز مرگ به خاطر غمی که هست این است

که خاک گردم و دل محرم فنا نشود