مرا ز مرگ به خاطر غمی که هست این است

سرم به پای بتان خاک شد چرا نشود

توان شد آینه بحر عافیت چو حباب

اگر غبار نفس سد راه ما نشود

که خاک گردم و دل محرم فنا نشود

ز یار دوری و آسایش ای فلک مپسند

که شبنم از برگل خیزد و هوا نشود