ز سعادت صحبت اهل صفا دل و دیده رسان به حضور غنا

تو چو سایه گزین در بیخبری که به زلزله زیر و زبر نشود

ز قیامت دنیی و غیرت دین به تپش شده خون دل یاس کمین

مددی ز فسون جهان یقین که گزیده مار دو سر نشود

که تردد قطره بی سروپا به صدف نرسیده گهر نشود

به حدیث نهفته زبان مگشا گل عیب و هنر مفکن به ملا

در پرده شب نگشوده هلاکه به روی تو خنده سحر نشود