کامرانیهای دنیا کارگاه خودسری ست

شیشه می باید شکستن نشئه رسوا می شود

انفعال فطرت ازکم ظرفی ما روشن است

قطره کزدریا جدا شد ننگ دریا می شود

با فضولی طبع چون خوکرد مرزا می شود

پاس دل داریدکز پیچ و خم این کوهسار

نشئه بی پرواست اما کار مینا می شود