چون نوا در دل گره گردید شکر می شود

ای که از لطف حقیقت آگهی خاموش باش

یک سخن هم کز دو لب خیزد مکرر می شود

در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاس

هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد

در هوایت هرکه گرید دیده ام تر می شود

عیب جو گر لاف بینش می زند آیینه وار