هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد

یک سخن هم کز دو لب خیزد مکرر می شود

در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاس

چون نوا در دل گره گردید شکر می شود

در هوایت هرکه گرید دیده ام تر می شود

عیب جو گر لاف بینش می زند آیینه وار

تیرباران زبان طعن جوهر می شود