در هوایت هرکه گرید دیده ام تر می شود

در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاس

چون نوا در دل گره گردید شکر می شود

هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد

عیب جو گر لاف بینش می زند آیینه وار

تیرباران زبان طعن جوهر می شود

گاو و خر از آگهی انسان نخواهدگشت لیک