از مدارا آنکه بر رویت سپر دارد بلاست

پا گر از رفتار ماند جاده منزل می شود

در طلسم پیری ام از خواب غفلت چاره نیست

بیش دارد سایه دیواری که مایل می شود

در تنک رویی دم شمشیر قاتل می شود

خط کشیدن تاکی از نسیان به لوح اعتبار

فهم کن ای بیخبر نقشی که زایل می شود