خط کشیدن تاکی از نسیان به لوح اعتبار

بیش دارد سایه دیواری که مایل می شود

از مدارا آنکه بر رویت سپر دارد بلاست

در تنک رویی دم شمشیر قاتل می شود

فهم کن ای بیخبر نقشی که زایل می شود

چون نفس دریاب دل را ورنه این نخجیر یائس

می تپد بر خویشتن چندانکه بسمل می شود