می تپد بر خویشتن چندانکه بسمل می شود

خط کشیدن تاکی از نسیان به لوح اعتبار

فهم کن ای بیخبر نقشی که زایل می شود

چون نفس دریاب دل را ورنه این نخجیر یائس

شرم حسن از طینت عاشق تماشاکردنی ست

روی او تا بر عرق زد خاک من گل می شود

بیدل آسان نیست درگیرد چراغ همتم