چون نفس دریاب دل را ورنه این نخجیر یائس

در تنک رویی دم شمشیر قاتل می شود

خط کشیدن تاکی از نسیان به لوح اعتبار

فهم کن ای بیخبر نقشی که زایل می شود

می تپد بر خویشتن چندانکه بسمل می شود

شرم حسن از طینت عاشق تماشاکردنی ست

روی او تا بر عرق زد خاک من گل می شود