زین ترقیهاکه دونان سر به گردون سوده اند

زبن هوای تند شمع عالمی گل می شود

هرزه تاز گفتگو تا چند خواهی زیستن

گر نفس دزدی دو عالم یک تامل می شود

گاو و خر را آدمی گفتن تنزل می شود

از تبختر بر قفا مفکن وفاق حاضران

هر سخن کاینجا سر زلف است کاکل می شود