چون دو دل با یکدگر جوشد دو عالم می شود

دستگاه عشرت و اندوه این محفل دل است

شمع هنگام خموشی نخل ماتم می شود

حرف بسیار است اما هیچکس آگاه نیست

جهد می باید، فسردن یک قلم بی جوهریست

تیغ چون ابرو ز بیکاری تبردم می شود

ای فقیر از کفه تمکین منعم شرم دار