غنچه دل به که از فکر شکفتن بگذرد

خاک را نقش قدم زخم نمایان می شود

پرده ناموس دردم از حجابم چاره نیست

گر گریبان چاک سازم ناله عریان می شود

کاین گره از بازگشتن چشم حیران می شود

نیستی آیینه اقبال عجز ما بس است

خاک را اوج هوا تخت سلیمان می شود