چن دامن عالمی را طاق نسیان می شود

در گشاد عقده دل هیچ کس بی جهد نیست

موج گوهر ناخنش چون سود دندان می شود

ماند الفتها به یک سوتا در وحشت زدیم

زندگانی را نفس سررشته آرام نیست

موج در یا را رگ خواب پریشان می شود

عافیت دور است از نقش بنای محرمی