موج در یا را رگ خواب پریشان می شود

ماند الفتها به یک سوتا در وحشت زدیم

چن دامن عالمی را طاق نسیان می شود

زندگانی را نفس سررشته آرام نیست

عافیت دور است از نقش بنای محرمی

خون بود رنگی کزو تصوبر انسان می شود

ای فضول و هم عقبا آدم از جنت چه دید